Nienke van Ree

Finaliste Nienke van Ree: ‘Dit is zoveel meer dan een talentenjacht’

Hedda Treffers | 13 juni 2022
Nienke van Ree is een veelgevraagd coach met een heel bijzondere aanpak: sport, beweging en de natuur, vormen het uitgangspunt bij haar coachsessies. Als finaliste streed ze dit jaar in de door Coachlink Academy uitgeroepen wedstrijd Coachtalent van het jaar. Met een nipt verschil greep ze naast de eervolle titel, maar haar glansrijke tweede plaats voelde evengoed als winnen: ‘Ik heb echt heel veel geleerd van deze talentenjacht. Ik zou het zó weer doen.’

Allereerst: wat is jouw aanpak als coach? Waarin onderscheid jij je?
‘Bij mijn manier van coachen gaat het er altijd om mensen in beweging te zetten, letterlijk – door te wandelen of te sporten – maar daarnaast ook mentaal natuurlijk. Ik neem mijn coachees bijvoorbeeld mee om te gaan wandelen in de natuur, maar soms ook fietsen, hardlopen, klimmen, boksen. Beweging leidt tot verandering, is mijn motto.

Sport speelde in het gezin waar ik uit kom een belangrijke rol. Mijn ouders waren ook veel met sport bezig. Daar komt bij dat ik best een onrustig kind was dat moeilijk stil kon zitten. Dan helpt bewegen natuurlijk ook heel goed.’

Hoe vond je het om aan deze soort van ‘talentenjacht’ mee te doen?
‘Ik vond het echt zo leerzaam! Ik weet nog dat ik twijfelde of ik me zou inschrijven, het voelde ook wel spannend omdat je in dit vak nog niet zo lang meedraait, maar ik ben zo blij dat ik dat mailtje destijds verstuurd heb. Je leert jezelf ook beter kennen en profileren, omdat je natuurlijk in de eerste ronde stemmen moet vergaren onder het publiek, om door te komen. Vervolgens moest je een pitch maken, en een coachsessie opnemen; daar kreeg ik zulke nuttige feedback op. Daarna was ik door naar de laatste ronde.’

Welke zaken hebben jou geholpen om zo ver te komen, denk je?
‘Tja, je moest natuurlijk goed laten zien dat je de basisprincipes van het coachen in de vingers hebt: contact maken, contracteren, goed door kunnen vragen, ook wel een zeker lef kunnen tonen. Daarnaast zochten ze naar een zekere eigenheid vermoed ik, en mijn manier van coachen is niet conventioneel: ik zoek altijd de beweging en avontuur op en mijn aanpak is voor 95% in de buitenlucht, de natuur, wandelen, fietsen, suppen. Beweging als middel om iets te doorbreken, om uit het hoofd te geraken en weer in verbinding te komen met je lichaam. Dat doet niet iedere coach.’

En toen, de finale, hoe heb je dat ervaren?
‘Dat was een heel bijzondere dag, spannend, maar op een leuke manier. Je moest coachen voor een jury, met als coachee dan natuurlijk een acteur de je verder niet kende. Vooraf kregen we een casus opgestuurd waarin je je moest verdiepen. De coachingsessie liep niet vlekkeloos en zo’n acteur probeert natuurlijk ook een beetje te ontsporen, maar ik kon gelukkig wel heel goed laten zien wat mijn aanpak is. Helaas niet in de buitenlucht dus ik heb de ballen, handschoenen en bokszakken gewoon mee naar binnen genomen.’

Wat zou je tegen een coach zeggen die overweegt om komend jaar mee te doen?
‘Ik zou zeggen: doen! Dit is zoveel meer dan een talentenjacht. Het is een heel leerzaam en ook wel spannend proces waarin je ongelooflijk veel nuttige feedback krijgt. Je leert je eigen verhaal aan te scherpen en zo lukt het je aan het eind van de rit veel beter om duidelijk te maken wat specifiek jij als coach kunt betekenen voor iemand en hoe je dat aanpakt. En het is heel leuk om te zien dat collega’s of coachees erover beginnen als ze op mijn website gezien hebben dat ik finaliste was. Ik zou het zo weer doen en er dan nóg meer van willen leren. Het heeft me veel gebracht.’